سر آغاز دين خدا شناسي است ؛وكمال شناخت خدا؛باور داشتن او؛وكمال باور داشتن خدا؛شهادت به يگانگي اوست؛وكمال توحيد اخلاص و كمال اخلاص،خدا را از صفات مخلوقات جدا كردن است؛زيرا هر صفتي نشان مي دهد كه غير از موصوف ،وهر موصوفي گوتهي مي دهد كه غير از صفت است پس كسي كه خدا را با صفت مخلوقات تعريف كند او را به چيري نزديك كرده وبا نزديك كردن خدا به چيزي ،دو خدا مطرح شده وبا مطرح شدن دو خدا ،اجزايي براي او تصور نموده وبا تصور اجزا براي خدا،اونشناخته است.وكسي كه خدا را نشناسد به سوي او   اشاره    مي كند و هر كس به سوي خدا اشاره     كند ،او را محدود كرده   به شمار مي آورد.وآن كس كه بگويد(خدا در چيست؟)او را درچيز   ديگري پنداشته  است  وكسي كه بپرسد (خدا برروي چه چيزي قراردارد؟)به تحقيق  جايي  را خالي از او در نظر گرفته    است،در صورتي كه خداوند همواره بوده ،واز چيز به وجود نيامد ه  است.با همه چيز هست،نه اين كه همشين آنها باشد ؛ وبا همه چيز فرق دارد نه اين كه  از آنان جدا وبيگانه باشد،انجام دهنده ي همه كارها است ،بدون حركت وابزار ووسيله ،بيناست حتي در آن هنگام كه پديده اي وجود نداشت ،يگانه وتنها است ،زيرا كسي نبوده تا با او انس بگيرد ويا از فقدانش وحشت كند.